ஜெயமோகனின் வெண்முரசு நாவல் வரிசையில் 10 வது நாவலான 'பன்னிரு படைகளம்' பல குறியீடுகளாக அந்த 12 ஐ பார்க்கிறேன்.
சுருக்கமாக சொன்னால்…..பன்னிரு படைகளம்' நாவலில் ஜெயமோகன் மிக நுணுக்கமாக கையாண்டிருக்கும் விஷயம் — காலம் (Time), சூதாட்டம் (Gambling) மற்றும் வானியல் (Astrology) ஆகிய மூன்றையும் '12' என்ற எண்ணால் இணைத்தது…..இப்படி பல தளத்தில் அதை புரிந்து கொள்ளலாம்.
அருசி என்பவர் கங்கைச் சமவெளியில் வாழும் ஒரு பழங்குடிப் பெண். மகாபாரதத்தின் பின்னணியில் சொல்லப்படும் இந்தக் கதையில், இவள் ஒரு காவியச் சிறுபாத்திரமாக சித்திரிக்கப்பட்டிருப்பாள். பழங்குடி மரபுகளில், ஒரு பெண் தன் குலத்திற்காகவோ அல்லது தன் காதலுக்காகவோ தன்னை மாய்த்துக்கொள்ளும் போது, அவள் ஒரு மரமாகவோ அல்லது அந்த மரத்தின் தேவதையாகவோ கருதப்படுவாள். அருசி எட்டி மரத்தின் கசப்பையும் அதன் தீவிரத்தையும் பிரதிபலிப்பவள்.எட்டி மரம் என்பது கசப்புத்தன்மை கொண்டது, ஆனால் மருத்துவக் குணம் உடையது. அருசியின் வாழ்வும் அத்தகையதே. அவள் வாழ்ந்த சூழல், அவளது காதல் மற்றும் தியாகம் அவளை அந்த மரத்துடன் பிணைக்கிறது.
வைகாசி மாதத்தின் வெயிலில் எட்டி மரம் தன் தீவிரத்தைக் காட்டும். அந்த மாதத்தில் நிகழும் சில சடங்குகள் அல்லது நிகழ்வுகள் வழியாக அவள் அந்த மரத்தின் 'அதிதேவதை'யாக உருவகப்படுத்தப்படுகிறாள். வைகாசி மாதத்தில் வெயில் தாளாமல் நிலம் வெடிக்கும் போது, மாரி வேண்டி அல்லது குலதெய்வத்தை வேண்டிப் பலி கொடுக்கும் வழக்கம் உண்டு. அருசி அத்தகைய ஒரு சடங்கின் எச்சமாகவோ அல்லது அந்தச் சடங்கை மீறிய ஒரு கலகத்தின் அடையாளமாகவோ எட்டி மரத்தோடு இணைக்கப்படுகிறாள்.
வெண்முரசில் ஜெயமோகன் எட்டி மரத்தை வெறும் தாவரமாகப் பார்க்காமல், ஒரு தத்துவமாகப் பார்க்கிறார்:
* கசப்பு (Bitter Truth): வாழ்வின் கசப்பான உண்மைகளைத் தாங்கியவள் அருசி.
* மருந்து (Healing): எட்டி நஞ்சானது, ஆனால் சரியான அளவில் பயன்படுத்தினால் அது மருந்து. அருசியும் தன் குலத்திற்கு ஒரு மருந்தாக, பாதுகாப்பாக அந்த மரத்திலிருந்து அருள் பாலிப்பதாக நம்பப்படுகிறது.
சாராம்சம்:
வைகாசி மாதத்தின் வறண்ட காற்றில் எட்டி மரத்தின் வாசமும் அதன் கசப்பும் அருசியின் நினைவை எழுப்புவதாக அந்த நாவல் பகுதி அமையும். அவள் அந்த நிலத்தின் "வனதேவதை"யாக மாறிவிட்டதை அந்த மரத்தின் பூக்களும் காய்களுமே மக்களுக்கு உணர்த்துகின்றன.
மகாபாரதத்தில் ஜராசந்தன் பிறந்தது மார்கழி மாதத்தில் என்று குறிப்புகள் உள்ளன. குறிப்பாக, அவன் உடல் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிறந்து, 'ஜரை' எனும் அரக்கி ஒன்றிணைத்த நிகழ்வு ஒரு குளிர்காலப் பின்னணியிலேயே சொல்லப்படுகிறது. வைகாசி மாதத்தைக் குறிப்பிடுவதற்குக் காரணம், ஜராசந்தனுக்கும் பீமனுக்கும் இடையிலான மல்யுத்தம் நடந்த காலத்தைச் சார்ந்து இருக்கலாம்.பீமனுக்கும் ஜராசந்தனுக்கும் இடையிலான போர் கார்த்திகை மாதத்தில் தொடங்கி, தொடர்ந்து 13 அல்லது 14 நாட்கள் நடந்து, மார்கழி மாதத் தொடக்கத்தில் அவன் கொல்லப்பட்டதாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன.
வெண்முரசு நாவல் வரிசையில் (குறிப்பாக பன்னிரு படைக்களம் நாவலில்) ஜெயமோகன் ஜராசந்தனின் பிறப்பை வைகாசி மாதத்தோடு இணைத்துக் கூறுவதற்குப் பின்னால் ஆழமான ஒரு தத்துவார்த்த மற்றும் குறியீட்டுத் தேவை இருக்கிறது.புராண இதிகாசங்களில் ஜராசந்தன் பிறந்த காலம் குறித்துப் பல முரண்பட்ட தகவல்கள் இருந்தாலும், ஜெயமோகன் தனது நாவலில் ஒரு குறிப்பிட்ட மாதத்தைத் தேர்வு செய்கிறார் என்றால், அதற்கு அந்த நிலத்தின் இயல்பு மற்றும் அந்த கதாபாத்திரத்தின் குணம் ஆகியவையே காரணங்களாக அமைகின்றன.
வெண்முரசு நாவல் வரிசையில் (குறிப்பாக பன்னிரு படைக்களம் நாவலில்) 9 மற்றும் 10-வது அத்தியாயங்களில் சிதறிக் கிடக்கும் அந்த நுட்பமான சரடுகளை ஒன்றிணைத்தால், ஜெயமோகன் எதை நோக்கித் நகர்கிறார் என்பது தெளிவாகும். "சிறு சிறு நிகழ்வுகள்" அனைத்தும் 'முழுமையற்ற தன்மை' மற்றும் 'கசப்பான அறம்' என்ற இரண்டு புள்ளிகளில் இணைகின்றன.
உடல்களின் பிளவு (ஜராசந்தனின் குறியீடு)
அத்தியாயங்கள் 9 மற்றும் 10-ல் ஜராசந்தனின் பிறப்புப் பற்றிய தொன்மம் மீண்டும் மீண்டும் வெவ்வேறு கோணங்களில் சொல்லப்படுகிறது. அவன் இருபாதியாகப் பிறந்தது என்பது வெறும் உடல் சார்ந்தது மட்டுமல்ல; அது மகத நாட்டின் நில அமைப்பிற்கும், அங்கு வாழும் மக்களின் மனநிலைக்கும் ஒரு குறியீடு. ஜராசந்தன் மகத்திற்குள் நுழையும் அந்த கணம் மக்களிடம் அதுவரை வெளிப்படாத இருமை தண்மை வெளிப்படுகிறது "இரண்டாக இருந்தாலும் அது ஒன்று" என்ற முரண்பட்ட தத்துவத்தை ஜெயமோகன் இந்த அத்தியாயங்களில் வலியுறுத்துகிறார்.
அந்த வெப்பம் நிலத்தை வெடிக்கச் செய்கிறது. அந்த வெடிப்பிலிருந்து (பிளவிலிருந்து) பிறப்பதே எட்டி மரம். அருசி எட்டி மரத்திற்கு உரியவளான கதை, ஜராசந்தனின் கதைக்கு ஒரு மென்மையான (Feminine) நிழல் போன்றது. ஜராசந்தன் அதிகாரத்தால் உலகைத் தைக்க முயல்கிறான்; அருசி தன் கசப்பான அன்பால் (எட்டி மரம் போல) அந்த நிலத்தின் துயரைத் தாங்குகிறாள். இவ்விருவரும் வைகாசியின் மைந்தர்கள். நிலத்தின் வறட்சியும், கசப்பும் இவர்களது பொதுவான குணம்.
3. நிலத்தின் பிளவு (Geography as Destiny அந்தப் பகுதிகளில் கங்கைச் சமவெளியின் நிலப்பரப்பு விவரிக்கப்படும்போது, ஆறுகள் பிரிவதும் கூடுவதும் நுட்பமாகச் சொல்லப்படும்.
ஜராசந்தன் எவ்வளவோ முயன்றும் அவனால் "முழுமையான" ஒரு சக்கரவர்த்தியாக மாற முடிவதில்லை. காரணம், அவன் வைகாசியின் வெடிப்பைப் போன்றவன். எட்டி மரத்தின் பூக்களைப் போல அவனது கனவுகள் கசப்பானவை. அத்தியாயம் 10-ல் வரும் நிமித்திகர்களின் சொற்கள், "பிளவுபட்டதை ஒட்ட வைக்க முடியும், ஆனால் தழும்பு மறையாது" என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
ஜெயமோகன் இந்த இரண்டு அத்தியாயங்களிலும் ஒரு விஷயத்தை அழுத்திச் சொல்கிறார்: உலகிற்கு இனிப்பை விட கசப்பே பெரிய மருந்தாக இருக்கிறது. எட்டி நச்சுத்தன்மை கொண்டது, ஆனால் அதுவே உயிர் காக்கும் மருந்து. ஜராசந்தன் ஒரு கொடுங்கோலனாகத் தெரிந்தாலும், சிதறிக் கிடந்த பாரத வர்ஷத்தை ஒரு குடையின் கீழ் கொண்டுவர முயன்ற கசப்பான மருந்து அவன்.அருசி அந்த நிலத்தின் கசப்பைத் தன் ஆன்மாவில் ஏந்தியவள்.
சுருக்கமாக சொன்னால்
"வைகாசி மாதத்தின் வெப்பம் நிலத்தைப் பிளக்கிறது. அந்தப் பிளவிலிருந்து எட்டி மரம் எழுகிறது. அதன் கசப்பிலிருந்து அருசி எனும் தேவதை உருவாகிறாள். அதே பிளவிலிருந்து ஜராசந்தன் எனும் வீரன் உருவாகிறான். பிளவுபட்ட ஒன்றைத் தைக்க முயலும்போது உருவாகும் அந்த 'தழும்பு' தான் வரலாறு.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக