புதுவை வெண்முரசு சிறப்பு கூடுகை 90 அழைப்பிதழ்

 

வெண்முரசு கூடுகை 89 எனது உரையின் எழுத்து வடிவம்

 

“இலக்கியம் அறத்தை போதனையாக முன் வைப்பதில்லை. போதனை என்பது இலக்கியத்தின் குறுகலான ஒரு வடிவம்தான். இலக்கியம் அறத்தின் முடிவில்லாத வண்ணவேறுபாடுகளைத்தான் உருவாக்குகிறது. மாறாக இலக்கியம் முடிவில்லாத வண்ணங்கள் கொண்ட ஸ்பெக்ட்ரம் ஒன்றைத்தான்  அறத்தை பற்றி பேசும்போது நமக்கு காட்டுகிறது.

மகாபாரதத்தைப் பற்றி பேசும்போது அது அறத்தின் ஒரு கோடி வண்ணங்களை காட்டும் நூல் அதைத்தான் இங்கு நினைவுபடுத்திக் கொள்கிறேன். அந்த வேறுபாடுகளை நடைமுறை வாழ்க்கையில் இருந்துதான் இலக்கியம் பெறுகிறது. தெருவில் நிகழும் அறம்தான் இலக்கியத்தின் பேசுபொருளாக உள்ளது”.

-ஜெயமோகனின் வாசகர் கடிதம்-

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் 'வெண்முரசு' நாவல் வரிசையில் “ஒன்பதாவது” நாவலான “வெய்யோன்”, எண் கணித சாஸ்திரத்தில் ஒன்பது செவ்வாய் என்பதால் அது ரத்தத்துடன் தொடர்புடையது. சிந்தவிருக்கும் குருதி ப‌‌ற்‌றிய மறைமுகமாக இதை பார்க்கிறேன். 

வெண்முரசு வெறும் கர்ணனின் வாழ்க்கை வரலாறல்ல; மாறாக, ஒரு தனிமனிதன் தன் பிறப்பால் தேவதை அம்சமாக பிறந்த கர்ணன் தனது பிற பாண்டவ சகோதரர்களைப் போல அதற்குறிய மாண்பை எங்கும் அடையவில்லை. தாய் என்பவளிடம் இடம் அது என புரிந்து கொள்கிறேன். யார் எப்பேற்பட்ட பிறவியாக இருந்தாலும் தாயின் முன்னிறுத்தலால் மட்டுமே ஒருவன் சமூக அடையாளத்தை அடைய முடியும் என காண்பிக்கும் ஊழ் அதே சமயம் இந்த விதி கண்ணனுக்கு பொருந்தாதை பார்க்க முடிகிறது என்பது அதன் முரண்

கர்ணன் தனது வளர்ப்பால் வரும் சமூக சிறுமைகளைத் தாண்டி, தன் ஆளுமையால் எப்படி விஸ்வரூபம் எடுக்கிறான்? ஏன்? நேர்மறை அல்லது எதிர்மறை என்பதன் அவனது தேடல்.

கர்ணன் தனது ஆழ் மன வெளிப்பாட்டை அவனால் ஒரு போதும் மறுக்க இயலாமல் அதை முழுமையாக செயல்படுத்த அவனுக்கு தொந்தரவு தராத தடையற்ற ஒரு உணர்வை தேடி அலைகிறான்.  அதை இந்த நாவல் இறுதியில் இந்திரப்பிரஸ்த்தம் நகரில்  கண்டைகிறான்.

1. கதிரவனும் நிழலும் (தந்தையும் மகனும்)

நாவலின் தலைப்பான 'வெய்யோன்' கதிரவனைக் குறிக்கிறது. கர்ணன் மற்றும் ராமாயண சுக்ரீவன் இருவரும் சூரியனின் மகன்கள் . சூரிய இந்திர யுத்தம் யுகம் யுகமாக தொடர்கிறது………

ஆனால், நாவல் முழுவதும் கர்ணன் ஒரு பெரும் நிழலைப் போலவே சித்தரிக்கப்படுகிறான். சுக்ரீவன் ராமனால் வெளிச்சத்திறகு வருகிறான்.கர்ணன் அந்த வாய்ப்பை மறுக்கிறான்.

ஒளியின் உச்சியில் இருக்கும் சூரியனுக்கும், பூமியில் அவமானங்களால் கருகும் கர்ணனுக்கும் இடையிலான உறவு ஒரு நுட்பமான முரண். 

தந்தை அளிக்கும் கவசம் என்பது பாதுகாப்பல்ல, மாறாக அவன் யாரென்று உலகுக்குக் காட்டும் அடையாளம். 

அந்த அடையாளம் இருக்கும் வரை அவனுக்கு அமைதி இல்லை என்பதுடன் எங்கும் அலையுறுதலை அடைவதை நாவல் கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

2. அங்க நாட்டு அரசன்: ஆனால் அது நிலமற்றவனின் நிலம்

கர்ணன் அரசனாக முடிசூட்டப்பட்டாலும், அவன் ஒருபோதும் அந்த மண்ணுக்குரியவனாக உணரவில்லை. அவன் ஒரு 'புறத்தவன்' (Outsider). 

ஒரு சூதன் அரசனாவதை அங்க நாட்டு மக்களும் நிலமும் எப்படிப் பார்க்கின்றன என அன்றி அவனது மனைவி வழியாக அது ஒட்டு மொத்த குறியீட்டு நிராகரிப்பாக விரிகிறது. பெருமை சிறுமை என அனைத்தாலும் அவன் நிராகரிக்கப்படுகிறான்.

3. கொடை என்னும் ஆயுதம்

கொடை அவனது தாழ்வு மனப்பான்மையின் மறுபக்கமான ஆல்டர் ஈகோவாகவாக (alter Ego) வெளிப்படுகிறது. 

உலகமே தன்னை தாழ்த்தும் போது, தான் பெறுபவன் அல்ல கொடுப்பவன் என்ற நிலையில் நின்று உலகை விடத் தான் உயர்ந்தவன் என்று அவன் நிரூபிக்கப் பார்க்கிறான். 

4. திரௌபதியின் நிராகரிப்பு

கர்ணனுக்கும் திரௌபதிக்கும் இடையே ஓடும் அந்த மெல்லிய ஈர்ப்பும், வெறுப்பும் பின்  பகையாக மாறுவதும் நாவலின் மிக நுட்பமான உளவியல் பகுதிகள்.

5. நட்பின் ஆழம்: துரியோதனனும் கர்ணனும்

'வெய்யோன்' நாவலில், துரியோதனன் கர்ணனை ஒரு கருவியாகப் பார்க்கிறானா அல்லது உண்மையான நண்பனாகப் பார்க்கிறானா என்ற ஊசலாட்டம் இருக்கும். 

கர்ணன் துரியோதனனிடம் காட்டுவது நன்றிக்கடன் மட்டுமல்ல, தன்னை ஏற்றுக்கொண்ட ஒரே நெஞ்சத்தின் மீதான முழுமையான சரணாகதி.

6. குந்தி - ஒரு தீராத மௌனம்

தன் முதல் மகனைச் சந்திக்கும் தருணங்களில் குந்தியின் தவிப்பு இருந்தும் அவனை கள்ளப்பிள்ளையாக தொடர்ந்து நிறுத்துகிறாள். 

கர்ணன் தன் தாயைத் அடையும் தேடல் என்பது அவன் தன் மரணத்தைத் தேடும் தேடலாகவே முடிகிறது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், 

'வெய்யோன்' ஒரு மனிதனின் அகங்காரத்திற்கும் அவனது விதியிற்கும் இடையிலான போர். 

கர்ணனின் ஆளுமை பேரழிவையும் பெருமையையும் ஒரே நேரத்தில் சுமந்து நிற்கிறது.

1. அறம் மற்றும் விதி குறித்த விவாதம்

கர்ணனுக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் இடையிலான உரையாடல் பெரும்பாலும் 'அறம்' (Dharma) குறித்ததாகவே இருக்கும். 

கர்ணன் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளைப் பட்டியலிடும்போது, கிருஷ்ணன் அதை ஒரு தனிமனிதப் பிரச்சினையாகப் பார்க்காமல், ஒரு பிரபஞ்ச விதியாக விளக்குகிறார். 

"நீ ஏன் துரியோதனனுடன் நிற்கிறாய்?" என்ற கேள்விக்கு, கர்ணன் கூறும் பதில் அவனது 'நன்றி' என்பதைத் தாண்டி, தான் ஒருபோதும் மாறாத ஒரு கதிர் (Fixed Point) என்பதை நிரூபிப்பதாக இருக்கும்.

2. "நீ யார்?" - அடையாளப் போர்

> "பாண்டவர்களுடன் சேர்ந்து நான் அரசனானால், அது சூதனாக நான் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்குச் செய்யும் துரோகம்" என்பது கர்ணனின் வாதம். தன் கடந்த கால அவமானங்களை அவன் தன் கிரீடமாகவே கருதுகிறான்.

> 

3. ஆழமும் விரிவும்

கிருஷ்ணன் ஒரு பெருங்கடலைப் போல அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிக்கொள்பவர் (Inclusive). 

ஆனால் கர்ணன் ஒரு நேர்க்கோடு போன்றவன் (Exclusive). 

கர்ணன் தன் அழிவைத் தெரிந்தே தேர்ந்தெடுக்கிறான்; கிருஷ்ணன் அந்த அழிவின் அவசியத்தை அவனுக்கு உணர்த்துகிறார்.

4. கவசமும் குண்டலமும்

கர்ணன் தன் கவச குண்டலங்களைத் தானமாகக் கொடுக்கும் முடிவை கிருஷ்ணனிடம் விவாதிக்கும்போது, அது ஒரு தற்கொலைக்குச் சமமான வீரச் செயலாகச் சித்திரிக்கப்படும்.

"உன் கவசம் உன் ஆணவம்" என்று கிருஷ்ணன் மறைமுகமாகச் சுட்டிக்காட்டுவார். 

அந்த ஆணவத்தைக் களைந்தால் மட்டுமே அவன் 'வீரன்' என்ற நிலையிலிருந்து 'ஞானி' என்ற நிலைக்கு உயர முடியும் என்பது கிருஷ்ணனின் பார்வையாக இருக்கும்.

5. காலத்தின் சாட்சி

இந்த உரையாடல்களில் கிருஷ்ணன் ஒரு நண்பனாக அல்லாமல், 'காலமாக' (Time) நின்று பேசுவார். 

கர்ணன் தனிமனித உணர்ச்சிகளால் பேச, கிருஷ்ணனோ வரலாற்றின் போக்கைப் பற்றிப் பேசுவார். 

இறுதியில், கர்ணன் தான் தோற்கடிக்கப்பட வேண்டியவன் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது, கிருஷ்ணனின் சொற்களால் அல்ல, கிருஷ்ணன் காட்டும் அந்தப் பிரபஞ்ச தரிசனத்தால்.

'வெய்யோன்' நாவலில் கர்ணன் தன் கவசத்தைக் தானமாகக் கொடுக்கும் அந்த உச்சகட்டக் காட்சி

1. தன்னிகரற்ற ஆளுமையை அங்கீகரித்தல்

துரியோதனன் அடிப்படையில் அதிகாரத்தை விரும்புபவன். ஆனால், அவன் ஒருபோதும் திறமையைக் கண்டு பொறாமைப்படுபவன் அல்ல. 

அரங்கபூமியில் கர்ணன் அர்ஜுனனுக்கு இணையாக வித்தை காட்டியபோது, துரியோதனன் கண்டது ஒரு 'வீரனை' மட்டுமல்ல; ஒரு 'சமநிலையை'. 

அரசகுலத்தினர் அனைவரும் கர்ணனை இழிவுபடுத்தியபோது, துரியோதனன் மட்டும் அவனது ஆற்றலை ஒரு மாபெரும் சக்தியாகப் பார்த்தான். 

அவனுக்குக் கர்ணன் ஒரு 'கருவி' என்பதைத் தாண்டி, தன் அகங்காரத்திற்குத் துணைநிற்கும் ஒரு பேராற்றல்.

2. "தன்னைப் போன்ற ஒருவன்" என்ற உணர்வு

துரியோதனன் அஸ்தினபுரியின் இளவரசனாக இருந்தாலும், உள்ளுக்குள் ஒருவிதத் தனிமையையும், எவராலும் புரிந்துகொள்ளப்படாத ஆவேசத்தையும் கொண்டிருப்பவன். கர்ணனிடம் அவன் காண்பது அந்தத் தனிமையின் நிழலை. 

கர்ணன் குலத்தால் இழிவுபடுத்தப்படுகிறான்; 

துரியோதனன் தன் குணத்தால் விமர்சிக்கப்படுகிறான். 

இந்த இரு 'புறக்கணிக்கப்பட்ட' ஆளுமைகளும் இணையும் புள்ளியில், துரியோதனனுக்குக் கர்ணன் ஒரு நண்பனாகத் தெரியவில்லை, தன் ஆன்மாவின் இன்னொரு பாதியாகத் தெரிகிறான்.

3. அரசியல் மற்றும் போர்த்தந்திரத் தேவை

வெய்யோன் நாவலில் ஒரு நுட்பமான இடம்: அர்ஜுனனின் வில்லாற்றலை எதிர்கொள்ளத் தன்னிடம் யாரும் இல்லை என்ற பலவீனம் துரியோதனனுக்குத் தெரியும்.

துரியோதனன் கர்ணனை ஒருபோதும் 'தாழ்ந்தவனாக' நடத்தவில்லை, மாறாகத் தன் தோளுக்கு நிகரானவனாக உயர்த்தினான். ஏனெனில், கர்ணன் உயர்ந்தால் தான் துரியோதனனின் பலம் கூடும்.

4. கைம்மாறு கருதாத உரிமை

கர்ணன் துரியோதனனிடம் எப்போதும் ஒரு பணிவையும் நன்றியையும் காட்டுவான். 

ஆனால் துரியோதனன் கர்ணனிடம் காட்டும் உரிமை அலாதியானது. 

அவன் கர்ணனைத் தன் 'உடைமையாக' கருதுகிறான். ஒரு அரசன் தன் சிறந்த வாளை எப்படிப் போற்றுவானோ, அப்படிப் போற்றுகிறான். துரியோதனனைப் பொறுத்தவரை கர்ணன் அவனது "வெற்றிச் சின்னம்".

5. தர்மத்திற்கு அப்பாற்பட்ட பிணைப்பு

மற்றவர்கள் தர்மம், குலம், நீதி என்று பேசும்போது, துரியோதனன் மட்டும் 'பற்று' (Attachment) என்ற ஒற்றைப் புள்ளியில் நிற்கிறான். 

கர்ணன் தர்ம சங்கடங்களுக்கு ஆளாகும்போது கூட, துரியோதனன் அவனிடம் எதிர்பார்ப்பது வெற்றியை மட்டுமே. 

இந்தத் தீவிரமான பற்றுதான் கர்ணனின் 'நன்றி' உணர்வை விடவும் பெரியதாகத் துரியோதனனிடம் வெளிப்படுகிறது.