ஶ்ரீ:
மணிவிழா - 98
02-11-2026
* வழி வழியாக *
வேளுக்குடியிடம் நான் யாத்திரிகர்கள் தணுஷ்கோடி செல்ல வேண்டிய வழிமுறைகள் செல்லும் வழிகளில் உள்ள கள சிக்கல் மற்றும் அதற்கான மிகைச் செலவு பற்றி சொன்ன போது சொல்லப்பட்டதை முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொண்டாலும் எனக்கு மறுசொல் சொல் சொல்லாமல் தனக்குள் ஆழ்ந்து பின் அங்கிருந்து அகன்று சென்றார். அது அவரது இயல்பு. இனி தனக்குள் அதற்கான பதிலை பெறுவார். அந்த சூழலில் விபத்து பற்றி அவரிடம் சொல்லும் மனநிலையில் நான் இல்லை. ஆகவே சொல்லவில்லை. வந்திருந்த அனைத்து யாத்திரிகர்களுக்கும் காலை உணவை கோவில் வளாகத்தில் வைத்து பரிமாறிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் கோவில் மடப்பள்ளி அருகே நின்றிருந்தேன். மடப்பள்ளி கற்களால் ஆன இரு பெரிய திண்ணைகளுக்கு மத்தியில் உள்ளடங்கி இருந்தது. அந்த திண்ணைகளில் உணவு பாத்திரத்தை வைத்து விநியோகித்துக் கொண்டிருந்தனர். அனைவரும் தங்கள் சொந்த சில்வர் தட்டுக்களையும் டம்ளர்களையும் வைத்துக் கொண்டு வரிசையில் நின்றிருந்தார்கள். யாத்திரை அவர்களுக்குள் அந்த ஒழுங்கை கொடுத்திருந்தது என நினைத்துக் கொண்டேன். தங்கள் தட்டுக்களை தாங்களே கழுவி சுத்தம் செய்து கொள்வதும் அவர்களது பணியாக இருந்தது. அது மிக சிறப்பான ஏற்பாடு. தற்காலிக பாக்கு தட்டுப் போன்றனவை உணவுண்ட பிறகு பெரும் குப்பையாக சேர்ந்து இடத்தை மாசு படுத்தக் கூடியது. உண்ட உணவு மிச்சல்களை அருகே இருந்த பிளாஸ்டிக் டிரம்பில் போட சொல்லி அவர்களுக்கு அறிவுத்தப்பட்டிருந்தது. முழு ஒழுக்கத்துடன் அனைவரும் நடந்து கொள்ள தேவையற்ற சொல்லோ சச்சரவோ அங்கு எழும் வாயப்பில்லை. ஒரு யாத்திரை எவ்வளவு ஒழுங்கை ஒருவருக்குள் செலுத்தி விடுகிறது என ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ஆனால் துரதிஷ்டவசமாக அது அபத்தம் என சில மணி நேரங்களில் எனக்கு புரிந்து போனது. எதுவும் எவரையும் ஒரு போதும் மாற்றாது என அவர்கள் மிக அழுத்தமாக என்னிடம் சொன்னார்கள். ஒரு சிறிய பயணம் எதையும் மாற்றாது என எனக்கு அழுத்தமாக சொன்னார்கள்.
வரிசையில் நின்று உணவு பெறும் யாத்திரிகர்களுக்கு பறிமாறுபவர்கள் சலைக்காமல் ஒரே அளவிலான உணவை அந்த தட்டுக்களில் மிச்சம் வராது போட்டுக் கொண்டே இருந்தனர். அடைச்சல் மிகுந்த கல்கட்டிடம் என்பதாலும் கூட்டம் மிகுதியாக இருந்ததாலும் அவர்கள் எழுப்பிக் கொண்டிருந்த ஓசை அதன் நீராவி பகைப்புலத்தில் மிக மெல்லிய வண்டின் இடைநிற்காத ரீங்காரம் போல ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. அந்த சப்தம் தலைகுள் பெரியாக எதிரொலித்து காணும் காட்சி தலைக்குள் இருந்த ஓசையுடன் முயங்கிய போது காட்சிகள் மங்களாக தெரிய ஆரம்பித்து ஒரு புள்ளியில் சட்டென வந்து சேர்ந்த பெரும் மனச் சோர்வு உந்தித்தள்ள சமாளித்துக் கொண்டு மடப்பள்ளித் திண்ணையில் சற்று நேரம் அமர்ந்தேன் .
சுற்றி சூழ்ந்திருந்த சப்தம் கார்வையான ஒலி மேலும் அதிகமாக அது சோர்வை அதிகப்படுத்தி கண்களை அழுத்தி இருட்டிக் கொண்டு வந்தது . தனிமை பற்றி எண்ணம் எழுந்ததும் அங்கிருந்து விலகி கோவில் சுற்றுப்பிரகார மையத்தில் உள்ள கோவில் தள விருட்சமான அந்த பிரமாண்டமான அரசமரத்தை சுற்றி கட்டப்பட்டிருந்த சிமன்ட் கட்டையில் சென்று அமர்ந்து கொண்டேன். அது விசித்திரமான அரச மரம். விழுதுகள் இல்லாத ஆலமரம் போல அந்த கோவில் முழுக்க பரவி வியாபித்திருந்தது. அரசமரம் அந்த ரூபத்தில் எங்கும் பார்த்ததில்லை. எனது நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் திருப்புல்லாணி சென்று திரும்பும் போது அந்த அரசமர இலைகளை கொண்டு வரச் சொன்னார். காரணம் கேட்ட போது அந்த இலையின் கீழ்பகுதி மிக நீண்டு இருக்கும் அது போல வேறு எங்கும் இல்லை அதற்கு பின்னால் உள்ள ஆன்மீக கதை ஒன்றைச் சொன்னார். அப்போது அது பற்றி பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. நேரில் பார்த்த போது அந்த மரத்தின் பிரம்மாண்டம் திகைக்க வைப்பதாய் இருந்தது. அந்த இலைகளில் கீழ் உள்ள அதன் நீட்சி மிக நீண்டு வழக்கத்திற்கு மாறாக இலையில் நீளத்திற்கே இருந்தது.மரத்தின் வயதை கணக்கிடும் யாராவது அது பற்றிய தகவலை சொல்ல இயலும். கண்களுக்கு எட்டிய தூரம்வரை பல சன்னதிகளின் சுற்றுபுறச் சுவற்றின் கூரையால் தாங்கப்பட்டு அதன் உதவியுடன் கிளை கிளையாக பார்க்கும் இடமெல்லாம் பரவி இருந்தது. மரத்தை பார்க்க அது ஒரு தொன்மம் போல முண்டும் முடிச்சிட்டுக் கொண்டும் காட்சி கொடுத்தது.
வேளுக்குடியிடம் சொல்ல வேண்டிய தகவலை சொல்லிய பிறகு அங்கு நான் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்கிற விடுதலை அதுவரை என்னை அழுத்தியிருந்த ஒன்று விலகியதை போல இருந்தது. இனி என் வேலை முடிந்தது என நினைத்தேன் ஆனால் சட்டென கட்டுப்படுத்தியிருந்த உணர்வுகள் எனக்குள் தடையற்று பரவி விபத்து குறித்த முழு காட்சியாக தலைக்குள் நுழைத்தது. அதை கட்டுப்படுத்தும் கருவிகள் முற்றும் செயலிழக்க எதிர்மறை எண்ணம் மனம் முழுவதுமாக பற்றி பரவியது. மனம் கழிவிரக்கம் கொள்ளும் எதிர்மறை எண்ணங்கள் துளிர்க்கச் செய்யும் கேள்விகள் தொடர்ச்சியாக எழுத் துவங்கியது. “ இப்போது இது ஏன் இப்படி நிகழவேண்டும். பல நூறுபேர் அயோத்தி யாத்திரை செய்து வந்து முடிக்கும் இடத்தில் அவர்களுக்கான அத்தனை உதவிகளை செய்யும் வாயப்பு கிடைப்பது அரிது. அது பெரும் புண்ணியம் என மரபால் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அதன் மகிழ்ச்சி சிறிதும் நிலைக்கச் செய்யாது அனைத்தைப் பற்றியும் எதிர்மறையான எண்ணங்கள் கட்டவழும் விபத்து ஒன்று ஏன் நிகழவேண்டும். அது நிகழாது இருந்தால் இந்நேரம் வேறு அத்தனை நேரம் அதை கட்டி வைத்திருந்த ஏதோ ஒன்று அறுந்து விடுதலையாகி தலை முழுவதும் பரவ ஆரம்பித்தது. தூக்கமின்மை வேலை சுமை என கண்களை அழுத்துகிறது போலும் என முதலில் நினைத்தேன். அங்கு உடனடியாக எந்த வேலையும் இல்லை . முன் மதியம் யாத்திரிகர்களுக்கு தணுஷ்கோடி சென்று வர வேன்களை ஒருங்க வேண்டும். அதன் பின் அவர்களுடன் செல்லலாம் அல்லது ஓய்வெடுக்கலாம். நான் ஒய்வெடுப்பது பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். அடுத்தடுத்து வேலைகள் அன்று மதியம் முதல் துவங்க இருப்பதால் இடையில் அறைக்கு சென்று தூங்க இயலாது.மதியம் வரை சமாளித்துக் கொள்ளலாம் என நினைத்தேன்.
மீண்டும் அந்த விபத்து காட்சி தன்னிச்சையாக மனதில் எழுந்ததும் இப்போது அதற்கு வேறு ஒரு உணர்வு நிலை உருவாகி வருத்தம் மேலிட இது ஒரு குற்றம், அந்த குற்றத்திற்கு யார் காரணம் எது காரணம் என்கிற வகைமைகளில் அது புகுந்து கொண்டது. வண்டியை திரும்ப புதுவைக்கு கொண்டு செல்வது பற்றி அதை சரி செய்ய ஆகும் செலவு பற்றிய உள்ள சிக்கலே பிரதானமான காரணமாக இருந்தது. பின் எழுந்தவை எல்லாம் அதை ஒட்டி உருமாற்றமடைந்து கொண்டிருந்தது . அறம் மற்றும் ஆன்மீகம் குறித்து நீண்ட நாட்களாக நான் உருவாகித்து இருந்தவைகள் பலமாக அடிவாங்கி இருந்திலையில் அவை நடைமுறை கொண்டு பல வித தத்துவங்களால் நிலை நிறுத்தப்பட்டவையாக இருந்தன . இப்போது அவை அனைத்தும் அணையுடைத்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது. ஒருவித அக வீழ்ச்சியின் உச்சம். கட்டுக்குள் இருந்த அல்லது கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நம்பிக்கையின் சிதிறல்கள் . நம்பிக்கை கொண்ட அனைத்திலிருந்தும் வெளியேறு வெளியேறு என எதுவோ ஒன்று உறுதிபட ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்து. இத்தனை காலம் நீ கேட்ட உன்னிடம் கேடக்கப்பட்ட நீ கேட்டுக் கொண்ட அடைந்த சமாதனம் என எல்லாம் இதோ சிதலமடைந்து சிதறிக் கிடைக்கிறது. உனக்கான புரிதலை கொடுக்கவே இந்த பயணம் உனக்கென வாய்த்தது. அது மிக ஆபத்தான இடத்தை நோக்கி கட்டுப்பாடில்லாமல் சென்று கொண்டிருந்தது. மனம் ஒரு புறம் பதறியடித்தாலும் பிறிதொன்று அது செல்லும் திசையை மிக விருப்பத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாக பட்டது.
நம்பிக்கையில் இருந்து வெளியேற வேண்டும். சரி அதற்கு பின் என்ன என்கிற கேள்வியும் உடன் எழுந்தது. என்னை வழிப்படுத்திக் கொள்ளும் எண்ணங்கள் தானாக உருவாகி வர காத்திருந்தேன். ஒரு வித கைவிடப்பட்ட நிலை. விபத்துக்கள் எதிர்பாராதவை. மரணம் போல. இதுவரை இத்தனை வருடத்தில் விபத்துக்கள் எத்தனை முறை தவிர்க்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கான பட்டியிலில்லை . பல நிகழ்வுகள் கண்முன் என வந்து சென்றது அவற்றில் இதைவிட மோசமான விளைவுகளை அவை உருவாக்கி இருக்கக் கூடும். இதுவரை விபத்தில் பெரிதாக சிக்கியதில்லை. எத்தனை வருடம் எத்தனை லட்சம் கிலோமீட்டர்கள். ஒவ்வோரு முறையும் வீட்டைவிட்டு கிளம்பும் போதும் பூஜை அறையில் எழும் முதல் அழுத்தம் நிச்சயம் ஒரு விபத்து பற்றியதாக இருக்கும். ஒவ்வொரு முறையும் அதை கடந்து புதுவை எல்லையை அடையும் போதும் வீடு வந்த சேரும் போதும் உருவாகும் நிம்மதி. இனி கவலையில்லை என்கிற யாரோ அளிக்கும் ஒரு சொல். அது இம்முறை பொய்த்து போனது.
விபத்துக்கள் மிக இயல்பானவை ஆனால் அது ஏற்பட்ட இன்னைய சூழல் மிக நெருடலானது. கையிருப்பு பொருளியல் பலம் இல்லாமல் எந்த தைரியத்தில் வண்டியை எடுத்து வந்தேன் என்பது முதல் கேள்வி. புனித யாத்திரையில் பங்கெடுக்க வந்த சூழலில் இது நிகழ்ந்திருக்கிறது. மோதியது ஒரு மாட்டின் மீது. இதில் ஒரே நல்ல விஷயம் அந்த மாடு இறக்கவில்லை என்பதுதான். அது விழுந்த வேகத்தில் எழுந்து ஓடியிருக்க வேண்டும். அந்த யாத்திரையின் பொருட்டு நான் அதுவரை செய்தவைகள் என் ஆனவத்தின் வெளிப்பாடா அதற்கு பதிலா இந்த விபத்து? இந்த கேள்விக்கு என்னிடம் பதில்லை.
இக்கட்டான நிலை உருவாகும் போதெல்லாம் நான் செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்கிற சூழலில் சரணாகதி தத்துவம் அளிக்கும் மன விடுதலைக்கு இணை பிறிதொன்றில்லை . அனைத்தும் என் குற்றம். நான் இதற்கு தகுந்தவன்.இதற்கு பிறிதொருவரை குற்றம் சொல்ல விழையவில்லை. உலகும் அதன் அருளாலும் மருளாலும் ஆளப்படுகிறது. அனைத்தையும் அருள் என்றே கொள். மருள் ஒரு சொல் மட்டுமே. இரண்டும் அதன் நுண்ணிய வேறுபாட்டை சொல்ல வந்தது. அதற்கு மானுட புரிதலை பற்றிய அக்கரையில்லை காரணம் அது தன் பாதையில் மானுடரை அறிவதேயில்லை. அடுக்கடுக்கான எண்ணங்கள் உருவாகி அதில் இழுக்கப்பட்டு சென்று கொண்டிருந்தேன்.
கண்கள் நீர் கோர்த்துக் கொள்ள உளம் விம்பி அழுவதற்கு முன் ஒரு நிலையை அடைந்திருந்தேன் . கதறவேண்டும் என்கிற உந்துதல் எழுந்தது. லேசான மழைச் சாரலும் மண்மனமும் சட்டென சூழ உளமுடைதலின் உச்சத்தில் இருந்து கீழே விழுந்தவன் போலானேன். மனம் குவிந்து அந்த துக்கத்தை அனுபவிப்பது நின்று போனது. நான் அந்த மழையை பார்க்க முயற்சித்தேன். ஆனால் அது மழையை போலில்லை. சுற்றுச் சுவற்றின் மீது மட்டு தெறித்தவை போல தோன்றியது. நான் அமர்ந்திருந்த இடம் திறந்த வானத்திற்கு கீழ் இங்கு தூரல் சிதறாதே என தர்க்க மனம் அதன் போக்கிற்கு கணக்கிட்டுக் கொண்டது. அது பனியாக இருக்க வேண்டும். விந்தையாக மழையைப் போல ஒவ்வொரு மயிர் கால்களில் அதை உணர்ந்தேன். பனி மிகுந்த அதிகாலை குளிர் காற்று சூழ்ந்து மரத்தை அசைக்கும் சப்தம் எனது மனக குவிப்பை சிதறடித்து இருக்க வேண்டும். என்னை சுற்றி பென்சிலால் கோடுகள் வரையப்பட்டது போன்ற கோடிக்கணக்கான சிதல்கள் அது என்ன என்று உற்று நோக்கிய பிறகும் அது விலகாது அங்கே இருந்து கொண்டிருந்தது. அது என்னவென்று புரிபடவில்லை. முதலில் அதை மழைச்சரால் என ஊகித்தேன். ஆனால் உடல் ஈரமாகவில்லை என்பதை அறிய முடிந்தது. இரவு முழுவதும் தூங்காதது இது போன்ற உருவெளிக் காட்சியை கொடுத்திருக்கலாம்.
மெல்ல அந்த சூழலில் இருந்து விடுபட்டு பின் வழியாக கோவிலுக்குள் வந்தேன். காலை உணவு பந்தி தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. பறிமாறிக் கொண்டிருந்த நண்பர் என்னை பார்த்ததும் சாப்பிடுகிறீர்களா? என கேட்டபோது சாப்பிடும் எண்ணம் உருவாகி சரி என்றேன். எனக்கு வெண்பொங்களில் சூடான சாம்பார் ஊற்று கொடுத்தார். பொங்கல் ஆறியிருந்தாலும் சூடான சாம்பாரால் வெப்பம் பெற்றது. பூசனிக்காய் சாம்பார். வழக்கமான எந்த மசாலாவும் இல்லாமல் பருப்பின் வாசம் தூக்கலாக தெரியும் கெட்டியான வஸ்த்து . ஓரிரு முறை சாப்பிடலாம் தொடர்ச்சியாக சாப்பிடுவது இயலாது. இவர்கள் எப்படி இதை கடந்து வந்தார்கள் என நினைத்துக் கொண்டேன். யாத்திரை உருவாக்கும் பல எண்ணங்களில் உணவு பற்றிய எண்ணமும் மிக முக்கியமானது. சரியான நேரத்தில் அது கிடைக்கும் என்கிற நம்பிக்கை உணவை பற்றி சூழ நின்றிருப்பது. உணவு பற்றிய மீள மீள சிந்தனை எதிர்பார்ப்பையும் கனவையும் உருவாக்கவல்லது. எதிர்பார்த்து கிடைக்கும் எதுவும் ருசி மிக்கது. சற்று முன்பு இருந்த மனநிலை காணாமலாகி இப்போது உணவு உண்டு கொண்டிருக்கிறேன். என்ன ஒரு மறதி. ஆனால் இந்த மறதிதான் மானுட உலக வாழவைக்கிறது போலும்.
உணவிருந்திக் கொண்டிருந்த சூழலில் அலைபேசியில் அழைப்பு அந்த மூன்று பஸ்களும் வந்து சேர்ந்துவிட்டன என்கிற தகவலை விட வேறு ஒரு புதிய சிக்கலை சொன்னார்கள். வந்திருந்த யாத்திரிகர்கள் இரு குழுவாக பிரிந்து வாக்குவாதத்தில் இருக்கிறார்கள் எந்நேரமும் பைகலாப்பாகலாம் என்றனர். நான் உடனே அங்கிருந்து கிளம்பி புதிதாக வந்திருந்த பஸ்ஸின் யாத்திரிகர்களை சந்திக்க சென்றேன். தாமதத்திற்கு என்ன காரணம் என தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என விரும்பினேன். ஆனால் அங்கு பிறிதொரு சிக்கல் உருவாகி இருந்தது பற்றியும் தங்களால் அதை சமாளிக்க இயலவில்லை என்பதால் என்னை நேரில் வந்து பார்க்க சொன்னார்கள். என்னவென்று எனக்கு புரியாததால் நேரில் பார்க்க புறப்பட்டேன். நேற்றைய மன அழுத்தங்கள் முற்றிலும் இல்லாமலாகி இருப்பதையும் மனம் எடையற்று இருந்ததையும் உணர்ந்தேன். ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அது எப்படி இருந்தது தெரியாமல் ஒரு அழுத்தம் காணாமலாக முடியும். மனம் உருகி கண்களில் நீர் திரளும் போது உடலில் ஏற்படும் மாற்றம் எதைனுடையோ ஒன்றின் எடையை குறைத்து விடுகிறது போலும். இப்போது நான் என்ன முயற்சித்தும் மீளவும் அந்த இடத்திற்கு செல்ல இயலவில்லை. மனம் புது உற்சாகத்தில் இருந்தது. எல்லாவற்றையும் சரிசெய்து விடலாம் என்கிற எண்ணம் புதிய நம்பிக்கை எழுந்து பரவி நின்றது. இது நேற்று இரவு துவங்கி இன்று காலை அந்த அரசமரத்தடியில் அமரும் வரை அழுத்தி இருந்த ஒன்று காணாமலாகி இருந்தது. அரசமரத்தை போதி மரம் என்பார்கள். அதற்காக ஞானமெல்லாம் வாய்த்துவிடவில்லை. ஆனால் எனது உளக்குமுறளுக்கு பெருங்கருணை ஒன்றின் ஆசி இருந்தது என்பதை அதற்கு பின்னால் நடந்த ஆச்சர்யமான நிகழ்வுகள் சாட்சியாக நின்றன.
நான் எண்ணியெண்ணி மாய்ந்த கழிவிரக்கம் ஒருவித செயலின்மையின் வெளிப்பாடு. பிறருக்கு நடக்கும் துன்பம் நமக்கு நிகழாது என்கிற உத்திரவாதத்தை எதுவோ அளிக்கிறது . எதனாலாவது தொடர்ந்து காபாற்றப்பட்டு விடுவோம் என்பது ஒரு கற்பனை மட்டுமே என நான் இங்கு சொல்ல வரவில்லை. இத்தனை ஆண்டுகளில் உயிரச்சம் தரக்கூடிய பல நிகழ்வுகளுக்கு மிக அருகே சென்று எப்படி மீண்டேன் என பல நூறு ஆச்சர்யங்கள் எனக்குண்டு. அவை மிகை நிம்பிக்கையை உருவாக்கி அளிக்கவில்லை. ஆனால் எளிய அறிவிற்கு உடனடியாக தோன்றுவது எதையோ சிலவற்றை செய்து கொண்டிருக்கிறோம் அது நம்மை காக்கிறது. அதை எந்நிலையிலும் கைவிடக் கூடாது என்கிற அசட்டு வாதம் முன்வைக்கப்பட்டாலும். அனைத்தும் அந்த நம்பிக்கையை சார்ந்ததே.உள்ளூர் நண்பர்கள் உதவியால் விபத்திற்குள்ளான வண்டி நாங்கள் ஊர் திரும்புவதற்கு முன்பே அதன் புதுவை பயணத்தை துவங்கிவிட்டிருந்தது. வழியில் பிறிதொருவர் வண்டி போல என் முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த அதை எந்த உணர்வும் இல்லாமல் பார்த்து கடந்து சென்றேன் .
