ஶ்ரீ:
மணிவிழா - 94
19-09-2026
* சிறு குருவியின் இடம் *
புதுவை ஆயிரமாவது ஆண்டு விழா குழுவின் மைய நோக்கம் ஆன்மீகத்தின் பல தளமும் அதன் இருப்பை மையப்படுத்தும் மற்றும் தொடர்புறுத்தும் எண்ணத்துடன் துவக்கப்பட்டது. அதில் பக்தி என்பது ஒரு படிநிலை மட்டுமே அதை தொடர்ந்து தத்துவத்தின் வழியாக பக்தியை இன்னும் அணுக்கமாக புரிந்து கொள்ள முயலும் நோக்கமும், உலகளாவிய தத்துவத்தின் பார்வை வழியாக அது அடைந்திருக்கும் மாற்றமும் அதன் முரணியக்கமும் பற்றியும், அதிலிருந்து இந்திய ஆன்மீக எதிர்கால பற்றிய அவதானிப்பும் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும் என்கிற குறிகோள் கொண்டதாக இருந்தது
என்பதால் அதை ஒரு சராசரி ஆன்மீக அமைப்பாக உருவாக்க விரும்பவில்லை. அதை செய்ய இங்கே பல நூறு இயகங்கள் உண்டு. அவை எப்போதும் ஒரு குறிப்பட்ட சம்பிரதாயத்தை விதந்தோத வந்தவை. மிகச் சிறிய நன்கொடையாளர்களை நம்பி இயங்குவது என்பதால் அவற்றின் எல்லைகள் மிக குறுகியவை வரையறைக்கு உட்பட்டவை .
ஆயிரமாவது ஆண்டு விழா குழு அமைப்பு ஒரு இயக்கம். பல துறைகளில் தளங்களில் விரிந்து செயல்பட வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதனூடாக ஒரு கருத்தை ஆழமாக சொல்ல வந்தது. ராமாநுஜரின் சொல் இந்த ஆயிரம் ஆண்டு கடந்த நிலையில் என்ன பொருள் கொண்டிருக்கிறது நவீன உலக அமைப்பில் அதன் மீதான மதிப்பீடு எப்படி மறு வரையறை செய்யப்பட வேண்டும். அது எப்படி வழிகாட்ட இயலும் என்பதுடன் இளைய தலைமுறையை சேர்ந்தவர்களை உட் கொண்டு வரும் திட்டம். அதில் அவர்களுக்கான பங்கு என்ன என்பதை போன்ற பல கேள்விகளை எழுப்பிக் கொண்டு ஒரு மிகப் பெரிய விவாதத்தில் நுழைவது பற்றியும். அதை நிகழ்த்த கூடும் என உருவகித்திருந்த மாபெரும் அறிவியக்கமும் மற்றும் மரபான குரு நிலைகளையும் என இரண்டையும் முதல் முறையாக ஒருங்கிணைப்பது அதன் கனவாக சவாலாக இருந்தது.
இயக்கத்தின் பிரம்மாண்டம் சட்டென சென்று சேரும் வழியில் முதல் முறையாக புதுவையில் திருப்பதி தேவஸ்தானத்துடன் இணைந்து முப்பது ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் அமைய இருக்கும் “திருப்பதி பாணி கோவில்”. அதை சுற்றி மூத்த குடிமக்களின் வாழ்விடங்கள் அவர்களை பராமரிக்கும் மேலான்மை இளம் வைதிகர்களிக்கான வேத பாடசாலை, விழாக்குழு தலைமைநிலையமும் அதன் அரங்குகள் போன்ற நிரந்தர அமைப்புகளை கொண்டதாக ஒரு காலனி வடிவமைக்கப் படவேண்டும் என்கிற திட்டத்தின் அடிப்படை பேச்சு வார்த்தைகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. திருமலா திருப்பது தேவஸதானத்துடன் இரண்டு கட்ட கூட்டம் நிறைவடைந்திருந்த நிலையில் அதற்கான பொருளியல் ஆதராங்களை திரட்டும் அமைப்பு ஒருங்கிணைந்த செயல்பாட்டில் இருந்தது.
ஒரு விஷயத்தை உரக்க சொல்ல அது ஈர்க்க வேண்டிய மக்கள் திரள் முக்கியம் அதை செயலாக்க தேவையாகும் பெரும் பொருளியல் தேவையை உருவாக்கி அளிக்கும் பெரிய அமைப்பும் அதன் மேலான்மையுப் தேவையாகிறது. பொதுவாக ஆன்மீக நிகழ்விற்கு கிடைக்கும் ஆதரவு என்பதை அது கொண்டு வரும் பொருளை சார்ந்தது.அதை பல நிலைகளில் இருந்து பெரும் திட்டமிருந்தது. மக்களை ஈர்க்கும் விஷயமாக
வேளுக்குடி கிருஷ்ணன். அதன் முழு கட்டுமானத்தின் அடித்தளமும் அவர் தான் . 2010-11 களில் முதல் முறை விழாக் குழு அமைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்ட போதும் மையப்புள்ளி அவரே. அவரை தவிர பிற எவரையும் அங்கு வைத்து எதையும் கட்டி எழுப்ப இயலாது. விழா குழு துவங்கும் முதல் முயற்சியில் அவரை சந்திக்க முயன்று இயலாமலாக கைவிடப்பட்டது். அப்போது ஏற்பட்ட மனப்பதிவு அங்கு நிலவிய அரசியல் பின்னணியில் அதை ஒரு போதும் என்னால் செய்து முடிக்க முடியாது என உறுதியாக தோன்றிய பிறகே அந்த முயற்சி கைவிடப்பட்டது. பின்னர் அது அவரது கவனத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு அவர் புதுவையில் உபன்யாசம் நிகழ்த்த தேதி கொடுத்த போது அதை ஆயிரமாவது ஆண்டு விழா குழுவின் துவக்கமாக மாற்றிக் கொண்டேன்.
கனவுகள் விழைவை உந்தித் தள்ளுபவை என்தால் நிறைவடையாதவை. இம்முறை விழாக் குழுவில் நிர்வாக பொறுப்பிற்குள் அவர் நேரடியாக வர வேண்டும் என விரும்பினேன். அதை நேர் கொண்டு கேட்க தயங்கி மெல்ல அவரது ஒப்புதலுடன் அது நிகழ்ந்தது. பின்னர் நான் அமைத்த கமிட்டியில் திருக்கோவிலூர் ஜீயர் மற்றும் வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் இருவரும் அமைப்பின் போஷகரானார்கள். வியூக அளவில் அது மிகப் பெரிய வெற்றி. இன்று வரை அதை போல ஒன்றை யாராலும் செய்ய இயலவில்லை. இதில் நான் பெருமைபட்டுக் கொள்ள ஒன்று உண்டென்றால் அவரது “கிஞ்சித்காரத்தை” தவிர வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் நிர்வாக பொறுப்பேற்றக் கொண்ட ஒரே இயக்கம் புதுவையின் ஆயிரமாவது ஆண்டு விழாக் குழு.
பிறரால் எளிதில் அணுக முடியாதவராக தன்னை இன்றும் வைத்திருக்கிறார் . அதற்கு பின்னால் உள்ளது அவரது முன் ஜாக்கிரதை அரசியல். “கிஞ்சித்காரம்” என தன்னை ஒரு சிறிய பாதுகாப்பு வட்டத்திற்குள் கொண்டு வந்திருந்தாலும் தென் மற்றும் வட கலை சம்பிரதாய முரணை மிக மிக நுட்பமாக உணர்ந்தவர். தான் சார்ந்த தென்கலை சம்பிரதாயத்தில் தன்னை நிறுவிக் கொள்ள ஆரம்பித்த போது தன்னை நோக்கி அனைத்து வைஷ்ணவர்களை ஈர்க்கும் முயற்சியில் இருந்தார். அனைவரையும் ஒரு குடைக்கீழ் கொண்டுவர இயலும் என நம்பினார். வித விதமான பல்வேறு காரணங்களை சொல்லப்பட்டாலும் இன்றுவரை அது நிகழவில்லை. பிறர் தன்னை தீவிர தென்கலை பற்றாளர் என உருவகித்துக் கொள்வது பற்றி கவலை கொள்ளவில்லை. துவக்கத்தில் அவர் புகழ் பெற துவங்கியபோது சம்பிரதாயத்தில் தனக்குள்ள ஊற்றத்தின் மூலம் தன்னை முற்றாக வெளிப்படுத்திக் கொள்ள அவர் தனது பிரச்சார உத்தியை கையாண்டார் என நினைக்கிறேன். அவரது புகழ்மிக்க பிள்ளை லோகாச்சாரியர் அருளிய “அஷ்டாதச ரகஸ்யம்” என்கிற நூல் குறித்த அவரது நீண்ட உரையை சொல்லாலம். அதில் அதன் ஆசிரியர் “பிள்ளை லோகாசாரியாரை” “லோகதேசிகர்” என்றே அழைத்தார். இரண்டு சம்பிரதாயத்தையும் அவர் பிரித்து பார்க்கவில்லை என நினைக்கிறேன்.அவர் எனக்கு 1997 களில் செவி வழியாக அறிமுகமானார். அதற்கு அவரின் உரை சிடி உதவியது. அன்று அது மிக உயர்ந்த தொழில்நுடப்பம். மொத்தம் 26 மணி நேரத்திற்கு மேல் அவர் ஆற்றிய உரை அது.
வேளுக்குடி கிருஷணன் வேளுக்குடி வரதாச்சாரியார் என்கிற புகழ்மிக்க வைணவ உபன்யாசகரின் ஒரே புதல்வர். கல்வியின் வழியாக மிக உயர்ந்த பதவிக்கு சென்றமர்ந்தார். பட்டைய கணக்காளர் பயிற்சி பெற்று மிக அதிக வருமானம் பெரும் அதிகாரியாக இருந்தார்.
தந்தை மண்மறையும் வரை அவர் உபன்யாசகராக வருவது பற்றி சிந்தித்திருக்க மாட்டார் என நினைகிறேன். ஊழ் ஒரு கணத்தில் அனைத்தையும் புரட்டிப் போட்டது. சட்டை பேன்டை கழற்றி வேட்டி அங்கஸ்வரத்திற்கு மாறினார். ஐய்யங்கார் மரபில் சட்டை அணியாதிருப்பது ஒன்றும் பெரிய புரட்சியில்லை. ஆனால் மனநிலையில் அவர்கள் உலகியலை ஆழப்பிடித்திருப்பவர்கள். அதிலிருந்து வெளிவந்தவர்களாக நான் யாரையும் அறிந்ததில்லை. அவர்கள் கற்ற நெறி அதற்கும் இடம் வைத்திருக்க வேண்டும். உலகியலில் மற்றும் மரபு என இரண்டிலும் ஒரே சயமயத்தில் பயணிக்வல்லவர்கள்.
ஆனால் அவர்களுக்கு மத்தியில் வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் அதிலிருந்து முற்றாக வெளிவந்தவராக தெரிந்தார். அதி என்னை அவரை நோக்கி ஈர்த்த பிறிதொரு விஷயம். அந்த காலகட்டத்தில் பலர் மரபான வைணவ உபன்யாசத்தில் புகழ் பெற்றிருந்தாலும் அவர்களின் அடிப்படை குடும்ப பின்னணியில் அதற்கான பாதை இருந்தது என்பதால் அதை ஒரு தொழில்முறை நிகழ்த்துக் கலையாக உருவாக்கி இருந்தார்கள். என்ன காரணத்தினாலோ எனக்கு அவர்களது அந்த மரபான உபன்யாசத்தில் ஒரு மன விலக்கம் இருந்தது. அடிப்படையில் சாமன்ய உலகியலில் உழலும் ஒருவருக்கு உயரத்தில் இருந்து கொண்டு இயந்தரத்தனமாக வைணவ கருத்து சொல்பவர்களாக இருந்தார்கள் என்பது ஒரு முக்கிய காரணம். மேடைக்கு வெளியே மிக எளிய அன்றாட உலகில் இருப்பவர்களாக தெரிந்தார்கள். அன்று எனக்கிருந்த சிக்கல் வேறு உலகத்தில் இருந்து ஆம்மீகம் நோக்கி வருபவர்களுக்கு இந்த உபன்யாசகர்கள் சொல்ல ஒன்றுமில்லை என தோன்றியது.
வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் பற்றிய அறிமுகத்தை எனக்கு திருக்கோவிலூர் ஜீயர் தான் முதலில் செய்தார். நான் அதுவரை DA.ஜோசப்புடைய உபன்யாசங்களை முழுமையாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் பற்றி அவர் சொன்னது அப்போதுதான். இருந்தாலும் அது என் கவனத்தை கவரவில்லை.ஆனால் அவரது தந்தை வேளுக்குடி வரதாச்சாரியார் என் கவனத்தை மிக சிறிய வயதில் கவர்ந்தவர். என்னுடைய 8 வது வயதில் எனக்கு பரண்யாசம் முடிந்து பிறகு தந்தை என்னை ஊர் ஊராக கதற கதற வைணவ மாநாட்டிற்கு அழைத்து சென்ற காலம். பொதுவாக வைணவ மாநாடுகள் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் நிகழும் எனக்கான ஒரே விடுமுறை தினம் அது என்பதால் அதை ஒவ்வொரு முறை இழக்கும் போது அப்பா மீது கசப்பும் வன்மமும் கொண்டிருந்தேன்.
அப்படி ஒரு முறை பண்ருட்டி வைணவ மாநாட்டிற்கு சென்ற போது வேளுக்குடி வரதாச்சாரியார் என்பவரின் உபன்யாசம். தலைப்பு “கண்ணிநுன் சிறுதாம்பு” இவ்வளவு காலம் இந்த இரண்டும் நினைவில் இருந்ததற்கு காரணம் அன்று நான் கேட்ட உபன்யாசத்தில் எந்த தங்கு தடையும் இல்லாமல் ஒரு அருவி போல ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது . அதன் எந்த அர்த்தத்தையும் உள்வாங்கும் வயதில்லாமல் அங்கு நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த உரையை என்னை மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். எனது பிறவி பேச்சுக் குறைபாட்டினால் பேசுவதே இல்லாமலாகி இருந்த எனக்கு அந்த சூழலில் எந்த தடையும் இல்லாமல் ஒருவர் பேசிக்கொண்டே சென்றது அன்று மறக்கமுடியாத காட்சி. அதன் பிறகு அவரை மீண்டும் சில முறை சந்திக்கும் வாயப்பு ஆனால் அவரது பேச்சை கேட்டது அதுவே முதலும் கடைசியும். அதன் பின்னர் அவரின் பிள்ளையின் பெயரை கேட்டது திருக்கோவிலூர் ஜீயர் சொல்லி.
DA.ஜோசப் என் தந்தைக்கு மிக அணுக்கமானவர். முப்பது வருடத்திற்கு முன்பு அவர் புதுவைக்கு வந்த போது என் தந்தையை சந்திக்க வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். அப்போது அவர் கொண்டு வந்திருந்த நூல் “என் தாத்தா ஒரு குரங்கா?” என்பதாக இருந்தது. டார்வின் கோட்பாட்டை மறுத்த எழுதிய ஒரு ஆன்மீக நூல். அந்த நூலின் பெயரால் இன்றுவரை அது என் நினைவில் நின்றிருக்கிறது. சில காலம் பின்னர் அவர் புதுவையில் நன்றாக வளர்ந்திருந்த சூழல் மிஷன் வீதி செட்டிக் கோவிலில் அவரது உபன்யாசம் அனேகமாக எல்லா நாளும் இருந்தது. உபன்யாசத்திற்கு பிறகு தட்டேந்தி அந்த வசூல் அவரது அடிப்படை பொருளியல் வரவாக இருந்தது. ஒரு சிறு கூட்டம் தினமும் அங்கு அவரது பேச்சை கேட்க கூடும். பின்னர் மெல்ல தட்டு வசூல் நின்று தினம் ஒருவர் அன்றைய செலவை ஏற்றுக் கொள்ள துவங்கினர்.
என் தமக்கை மூலம் அவரது சில உபன்யாசங்களை கேசெட் வழியாக கேட்டேன். மரபான சம்பிரதாய உரை ஆனால் நவீனத்திற்கு மிக அருகில் வரக்கூடியது ஏதோ ஒரு கூறு அதில் இருப்பதாக தோன்றிய பிறகு அவரின் அனைத்து உபன்யாசங்களையும் முழுமையாக கேட்கத் துவங்கினேன். அவரை மரபான வைணவர்கள் ஏற்பதில்லை அதற்கான காரணம் மிக எளியவை அடிப்படையானவை,. பெயர் முதல் காரணம். அவர் இன்றளவும் அதை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை இரண்டு வைணவ சின்னங்களை அணிவதில்லை. அவர் வழியாக அனைத்து உபநிஷத்துகளும் கீதையும் கேட்ட பிறகு வைணவ முக்கிய நூல்களான “ஶ்ரீவசனபூஷணம்” “ஆச்சார்யஹிருதயம்” போன்றவற்றை கேட்கத் துவங்கினேன். இன்றளவும் அவரின் ஶ்ரீவசனபூஷணம் ஒரு கிளாசிக். ஆனால் என்ன காரணத்தினாலோ நான் மிக விரும்பிய “ஆச்சார்யஹிருதயம்” எனக்கு போதாமலாகி சற்று விலக துவங்கிய நேரத்தில் தான் திருகோவிலூர் ஜீயர் எகனக்கு வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் பற்றிய அறிமுகம் செய்தார். வேளுக்குடி எனக்கு முன்பே அறிமுகமானது என்றாலும் அவருடைய உபன்யாசங்களை கேட்க துவங்க சிறிய மனத்தடை இருந்தது.
மரபான உபன்யாசங்களில் உள்ள ஒருவித தொடர்பற்ற தன்மை என்னை எப்போதும் தொந்தரவு செய்பவை. அவரின் பிள்ளைலோகாசாரியரின் “அஷ்டாதச ரஹஸ்ய” நூலின் உரை கேட்க துவங்கியது ஒரு கீதா முகூர்த்தம். எந்த இடக்கரடக்லும் இல்லாத மிக தெளிவான உரையாடல் போல சென்ற உபன்யாசம் ஏறக்குறைய முழுமையும் கேட்டு முடித்த பிறகு அவரை சந்திக்க நினைத்தேன் அது எப்படி நிகழும் என்றெல்லாம் எந்த எண்ணமும் அப்போது இல்லை. சந்திக்க வேண்டும் அவ்வளவு தான். சில நாட்களில் அது நிகழ்ந்தது அதை சந்திப்பு என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது . புதுவை விஷ்ணு சஹஸ்ரநாம மண்டலி என்கிற அமைப்பு புதுவை ஜெயராம் கல்யாண மண்டபத்தில் அவருடைய உபன்யாசத்தற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். அப்போது அவரை முதல் முதலாக நேரில் பார்த்தேன். மிக வசீகமான ஆளுமை அவரது வருகை அமர்வு பின் பேச்சு அதன் நிமிர்வு என அத்தனையிலும் ஒரு ஒழுங்கு இருந்ததாக பட்டது. 2008 களில் நிகழ்ந்த போது எனக்கு ராமாநுஜர் ஆயிரமாவது ஆண்டு பற்றிய எந்த சிந்தனையும் இல்லை. ஆனால் 2010 களில் திருக்கோவிலூர் ஜீயருடன் அயோத்தி யாத்திரை சென்று திரும்பும் போது அவருடனான ரையாடலின் போது அந்த எண்ணம் மிக தீவிரமாக எழுந்தது. அப்போதே ஆயிரமாவது ஆண்டு குழு பற்றிய திட்டமும் அதில் வேளுக்குடியின் இடமும் பற்றி திருக்கோவிலூர் ஜீயரிடம் பேசி ஒப்புதல் பெற்றிருந்தேன். அந்த முதல் முயற்சி நிறைவேறவில்லை.
