வெண்முரசு நாவல வரிசையில் “பன்னிரு படைகளம்” தலைப்புகள் அத்தனையும் தமிழ் மாத பெயர்களை கொண்டிருக்கின்றன. அதில் பன்னிரண்டு என்கிற சொல் பல பல விசைகளை சென்று தொடும் ஒவ்வொரு கணமும் வெவ்வேறு பரிமாணங்களை கொடுக்கின்றன.
சித்திரையில் பகுதி 2 : பிற தமிழ் மாத பெயர்களுடனான இணைவு.
'பன்னிரு படைகளம்' நாவலில் இந்த மாதங்கள் எவ்வாறு கதையோடு பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்பதை இன்னும் ஆழமாகப் பார்க்கலாம்.இந்த நாவலில் சூதாட்டம் என்பது ஒரு அறையில் நடக்கும் நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அது பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பேராட்டம். ஜெயமோகன் ஒவ்வொரு மாதத்தையும் ஒரு உணர்ச்சியின் குறியீடாக மாற்றியிருப்பார்:
1. சித்திரை - ஆசையின் தொடக்கம்
நாவல் சித்திரையில் தொடங்குகிறது. சித்திரை என்பது வசந்தத்தின் முடிவு, கோடையின் தொடக்கம். புதிய தளிர் விடுதல் போல, தருமனின் மனதில் 'இந்திரப்பிரஸ்தம்' எனும் பேரரசை உருவாக்கிய கர்வம் மெல்ல எழுகிறது. அந்த வெப்பம்தான் அவரை சூதாட்டக் களத்திற்கு இழுத்துச் செல்கிறது.
2. ஆடி - காற்றும் அலைக்கழிப்பும்
சூதாட்டம் உச்சத்தை நோக்கி நகரும்போது ஆடி மாதம் வருகிறது. ஆடி என்பது நிலை கொள்ளாத காற்றின் மாதம். தருமனின் மனநிலை அந்தப் பெருங்காற்றைப் போல அலைக்கழிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொன்றாக இழக்கும்போது ஏற்படும் பதற்றமும், எதைக் கொடுத்தாவது மீட்க வேண்டும் என்ற வெறியும் ஆடிக்காற்றின் வேகம் கொண்டது.
3. கார்த்திகை - தீபமும் இருளும்
கார்த்திகை மாத அத்தியாயங்களில் வீழ்ச்சி மிகத் தெளிவாகத் தெரியும். ஒருபுறம் அரண்மனையில் விளக்குகள் எரிந்தாலும், பாண்டவர்களின் எதிர்காலம் இருளில் மூழ்கத் தொடங்குகிறது. சூதாட்டக் களத்தில் தருமன் தனது தம்பிகளையும், தன்னையும் இழக்கும் தருணங்கள் ஒரு இருண்ட மௌனத்தை நாவலில் கொண்டு வரும்.
4. மார்கழி - உறைபனியும் மரணமும்
திரௌபதி சபைக்கு இழுத்து வரப்படும் அத்தியாயங்கள் மார்கழியின் குளிரைப் போன்றது. அங்கே கூடியிருக்கும் பீஷ்மர், துரோணர் போன்ற பெரியவர்களின் அறம் உறைந்து போயிருக்கிறது. ஒரு பெண்ணின் மானம் காக்கப்படாமல் மௌனமாக இருக்கும் அந்தச் சபை, மார்கழியின் நடுங்கும் குளிரை விடக் கொடுமையானது.
5. பங்குனி - ஒரு யுக முடிவு
நாவலின் இறுதியில் பங்குனி வரும்போது, பாண்டவர்கள் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டு நிற்கிறார்கள். பங்குனி என்பது இலையுதிர் காலம். பழைய இலைகள் உதிர்ந்து மரம் மொட்டையாவது போல, பாண்டவர்களின் அரச வாழ்வு உதிர்ந்து அவர்கள் எளியவர்களாகக் காட்டிற்குப் புறப்படுகிறார்கள். ஆனால், அது முடிவல்ல; அடுத்த சித்திரையில் புதிய தளிர் வனவாசத்தின் வழி வரும் ஞானம். பிறப்பதற்கான தயாரிப்பு.
இதில் முக்கியமான அம்சம்:இந்த நாவலில் சகுனி என்பவன் வெறும் மாமன் அல்ல; அவன் காலத்தின் கையில் இருக்கும் கருவி. "காலம் உருட்டுகிறது, நான் காய்களை நகர்த்துகிறேன்" என்பதே அவனது தத்துவம். அதனால்தான் மாதங்கள் முடிய முடிய, பாண்டவர்களின் பழைய அடையாளங்கள் அழிந்துகொண்டே வருகின்றன.
பன்னிரு படைகளம் நாவலில் திரௌபதியின் தார்மீகக் கோபத்தைப் பற்றியோ அல்லது சகுனியின் தந்திரமான உரையாடல்களைப் பற்றியோ நாம் மேலும் விவாதிக்கலாமா?
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக